Autonomia strategiczna i podatność przemysłu europejskiego na zagrożenia

Fala ostatnich szoków podażowych – w szczególności zamknięcie Cieśniny Ormuz, wraz z wcześniejszymi zakłóceniami, takimi jak pandemia, militaryzacja eksportu gazu przez Rosję i rosnąca globalna presja protekcjonistyczna – uwypukliła kruchość globalnych łańcuchów dostaw.

Wydarzenia te ponownie otworzyły debatę w Europie na temat bezpieczeństwa energetycznego i jego roli w ramach otwartej autonomii strategicznej. W szczególności debata ta ewoluuje obecnie nie tylko w odniesieniu do zależności od paliw kopalnych, ale także w odniesieniu do tego, w jaki sposób transformacja energetyczna przekształca istniejące podatności na zagrożenia i w jaki sposób UE powinna dostosować się do rosnących zależności od przemysłu i czystych technologii.

Autonomia strategiczna – definiowana jako „zdolność kraju lub regionu do prowadzenia strategicznie ważnych działań bez ingerencji zagranicznej” – jest nierozerwalnie związana ze wzrostem bezpieczeństwa w sektorze energetycznym, w którym UE historycznie była narażona na podatności na zagrożenia.

Analiza Alessio Sangiorgio dla IAI - link do całości w źródle